Welkom!

Vandaag is het Vaderdag. Voor mij is en blijft het een vreemde dag.  Het is 36 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Op de basisschool moesten wij altijd wat maken voor Vaderdag. Voor mij werd het iets maken voor opa. Zelf vond ik dat altijd een beetje gek. Het is Vaderdag en geen opa dag. Niets ten nadelen van mijn opa, maar hij is mijn vader niet. Voor mij voelde het altijd raar. Ik heb zelfs momenten gehad op de basisschool dat ik liever niets maakte. Dat mocht niet en moest het dan toch voor opa maken.

Vanuit school gezien begrijp ik het ergens wel. Iedereen maakt iets en dan is het wat vreemd als jij niets maakt. Daarbij was ik de enige in de klas zonder vader. Waarschijnlijk wist men op de basisschool niet wat ze ermee moesten. Ze deden hun best. Het is ook een lastige situatie, want waar doe je goed aan als leraar zijnde. Tot op de dag van vandaag blijft Vaderdag een beetje een vreemde dag. Ik weet nog steeds niet goed wat ik er van vind.

Vandaag ben ik weer even naar het strand geweest. Mijn vader is overleden op het strand ‘Wassenaarse Slag’.  Ik weet dat als ik daar ben dat mijn vader er ook is. Hij laat dat merken in de vorm van een kraai. Die kraai is mijn wandelmaatje geworden. Als ik over het strand loop dan loopt hij met mij mee. Ik weet altijd precies welke kraai het is. Soms komt hij ook even kijken bij het buitensporten . Vaak zie ik hem voor mijn huis in een boom. En hem negeren is onmogelijk.

Sportscholen gaan bijna weer open
Iets waar ik heel erg naar uitkijk is het weer openen van de sportscholen. Natuurlijk met aanpassingen en inschrijven. Beter zo dan helemaal niet. Het is nog even wachten op officieel groen licht vanuit de politiek. Gezien alle cijfers rondom het coronavirus verwacht ik dat alle versoepelingen per 1 juli gewoon doorgaan. In mei had ik zelfs opgeschreven dat de sportscholen per 1 juli weer open gaan. Toen was er nog sprake van 1 september.

Doordat de sportschool dicht is werd de personal trainingen verplaatst naar buiten. Ik ben nog steeds blij en dankbaar dat Mark buiten verder wilde gaan. Het sporten is van 4 keer terug gegaan naar 2 keer per week. Anders had ik helemaal niets gedaan. Ook treffen wij het steeds met goed weer. Alleen één keer is een training niet doorgegaan, omdat het toen met bakken uit de hemel kwam. De aankomende hittegolf maakt het buiten sporten ook niet heel aantrekkelijk. Het is even afwachten wat wel en niet gaat.

Buiten sporten heeft ook wel iets
Buiten sporten heeft ook wel iets. Al mis ook de apparaten en gewichten die ik gebruik op de sportschool. Buiten ben je in de natuur en zien we ook dieren. Zoals wilde paarden, kikkers, maar vooral een eekhoorn die de naam Anton heeft gekregen. Tijd terug zagen wij die en afgelopen vrijdag zagen wij hem weer in de speeltuin. Ik had ook aan mijn vader gevraagd of hij er voor kon zorgen dat Anton de eekhoorn weer een keer langs kon komen. Hij heeft zich aan zijn “woord” gehouden. Wij hadden goed en lang zicht op Anton. Het is mooi om te zien hoe zo een beetje snel in de boom klimt en zo van de ene boom naar de andere boom over gaat.

Ik weet ook dat er een einde gaat komen aan de personal trainingen. De datum is nog niet helder. Het voelt wel als het laatste jaar. Het voelt ook een beetje vreemd om over een tijdje geen Mark naast mij te hebben die zegt wat ik met doen. Dus geen ‘Soepeltjes’ of ‘Heb je’ meer horen. Nou ja, hij heeft het zo vaak gezegd dat ik het hem zelfs hoor zeggen als hij er niet is. Op het moment dat onze wegen qua personal training scheiden ga ik Mark toch ook wel missen. Hij is al lang mijn personal trainer. Ik weet nog heel goed dat ik hem in het begin maar een ‘vreemde vogel’ vond. Uiteindelijk heb ik heel veel van hem geleerd. Niet alleen op het gebied van trainen. Voorlopig hebben wij nog personal trainingen voor de boeg. Om te beginnen met aankomende dinsdag.

Liefs,
Sandra